| تبليغات | X |
به رهي ديدم برگ خزان **پژمرده ز بيداد زمان
كز شاخه جدا بود
چو زگلشن روكرده نهان**در رهگذرش باد خزان
چون پيك بلا بود
اي برگ ستمديده ي پاييزي
آخر تو ز گلشن ز چه بگريزي
روزي تو هم آغوش گلي بودي
دلداده و مدهوش گلي بودي
اي عاشق شيدا دلداده ي رسوا
گويمت چرا فسرده ام
در گل نه صفايي باشد نه وفايي
جز ستم ز دل نبرده ام
آه بار غمت در دل بنشاندم
در ره او من جان بفشاندم
تا شود نوگل گلشن و ديده شود
رفت آن گل من از دست
با خار و خسي پيوست
من ماندمو صد خار ستم
اين پيكر بي جان
وصال او ز عمر جاودان به
خداوندا مرا آن ده که آن به
وصال
هزارویک شب
آتش دل
عکسهای من